درباره من

بسیاری از من می‌پرسند چگونه از فضای معماری و طراحیِ بناها به دنیای هوش مصنوعی و طراحیِ سیستم‌های دیجیتال رسیدم. شاید در نگاه اول این دو مسیر متفاوت به نظر برسند، اما برای من، این یک تغییر مسیر نبود؛ یک کشفِ دوباره بود.

در تمام سال‌هایی که معماری خواندم و پروژه‌های پیچیده‌ای مثل “Caspian Park” را مدیریت کردم، یک حقیقت ساده را آموختم: معماری، هنرِ چیدمانِ آجرها کنار هم نیست؛ معماری، هنرِ تعریفِ روابط است.

وقتی پروژه‌ای را طراحی می‌کنید، شما در حالِ ترسیمِ منطقی هستید که می‌گوید فضاها چگونه با هم حرف می‌زنند، نور چگونه در تاریکی می‌نشیند و انسان چگونه در آن حرکت می‌کند. معماری به من آموخت که چگونه به آشفتگیِ زمین، خواسته‌های کارفرما و محدودیت‌های سازه‌ای نگاه کنم و از میان آن‌ها، یک «نظمِ کارآمد» بیرون بکشم.

وقتی هوش مصنوعی وارد زندگی حرفه‌ای ما شد، دیدم که بسیاری از مردم با آن همان‌گونه برخورد می‌کنند که با یک ماشینِ تولیدِ پاسخ؛ ابزاری برای سریع‌تر انجام‌دادنِ کارهای تکراری. اما من در کدها، مدل‌های زبانی و احتمالات، همان معماری را دیدم. هوش مصنوعی هم مانند یک زمینِ خالی است. اگر بدون سیستم وارد آن شوید، فقط آشفتگیِ خود را سرعت بخشیده‌اید.

من دریافتم که برای استفاده درست از هوش مصنوعی، نباید به دنبالِ «پرامپتِ بهتر» بود؛ باید به دنبالِ «معماریِ بهتر» بود. اینجا بود که ALAD Studio متولد شد؛ نه برای آموزش ابزارها، بلکه برای آموزشِ نحوه تفکر در عصر ماشین‌های هوشمند.